De oude varkensrassen doen het goed in Engeland. Dat bleek maar weer eens begin juli op de Royal Show in Warwickshire, met een bezoekersaantal van 150.000 één van de grootste landbouwtentoonstellingen in Europa. Uniek zijn elk jaar weer de keuringen van varkens met illustere namen, zoals Tamworth, Gloucestershire Old Spot, Middle White, Large Black en Berkshire. Rassen die je in Nederland hooguit bij een liefhebber tegenkomt.

Het voorbrengen van de varkens is een kunst op zich, die sommigen zich al op jonge leeftijd eigen maken. Gewapend met een stok en plaat hout weten de deelnemers aan de keuring behendig hun varken rond de jury te draaien. De stok dient om het varken aan de praat te houden. Want zoals we allemaal weten loopt een varken niet zo maar met je mee. Het ligt bovendien het liefst te slapen. De plaat hout is nodig om de verschillende varkens uit elkaar te houden en kan gelijk gebruikt worden om reclame te maken.

In Engeland is er een traditie in het fokken en het verwerken van deze zogenaamde ‘Rare Breeds’. De fokkerij zit behoorlijk in de lift. Er is duidelijk een trend in het produceren van kwalitatief hoogwaardige producten van de traditionele varkensrassen met oog voor dierenwelzijn. Ook is er een redelijk grote afzetmarkt voor deze specifieke producten van de verschillende rassen, elk met zijn eigen specifieke vleeseigenschappen. Zo is de Middle White zeer geschikt voor de ‘Pork Pie’ en de Tamworth staat bekend om zijn heerlijke ham. Zelfs in de betere supermarkten vind je de verschillende rassen terug, iets wat in Nederland nog niet het geval is.

Een week voor de keuring worden de dieren gewassen en apart gezet om ze vervolgens op de wedstrijddag nogmaals een goede wasbeurt te geven en de zwarte delen in te smeren met olie. De witte delen worden met fijn zaagsel (woodflour) bestrooid,. Dit zaagsel wordt er vlak voor het aantreden in de ring weer uit geborsteld.

De juryleden bekijken, betasten en besnuffelen de afzonderlijke varkens, lopen er nog eens omheen, gaan nog eens terug, overleggen, kijken onder de staart van het varken, krabben achter hun oor om vervolgens na lang wikken en wegen tot een oordeel te komen. De kampioen en reserve kampioen in de betreffende klasse wordt gekozen en de eigenaren lopen trots met trofee, getuigschrift en rozet de arena uit. De verliezers druipen met lege handen af, mopperend op de jury. Dat hoort er nu eenmaal bij.

Scurry Driving is al een halve eeuw razend populair in Amerika en Engeland. Op de jaarlijkse Royal Show in het Engelse Warwick zorgen de aanspanningen met de supersnelle pony’s altijd weer voor een enerverend hoogtepunt. Het publiek houdt bij deze spectaculaire tak van paardensport telkens weer de adem in: want hard gaat het met de pony’s die luisteren naar namen als Bow and Arrow, Rhubarb en Custard, Mean en Keen, Zig en Zag.

De regels zijn heel simpel: welke aanspanning legt het snelst een parcours af zonder de ballen van de kegels af te stoten. Dit gebeurt in volle galop en in een verbazingwekkend tempo. Je krijgt de indruk dat de koetsier de supersnelle pony’s niet in de hand heeft, maar het tegendeel is waar. Dat merk je pas goed als de deelnemers halverwege het parcours de snelheid er uit halen om de aanspanning in een kleine ruimte een hele scherpe wending te laten maken. Zodra ze weer de ruimte krijgen gaan ze helemaal los richting finish. Dit alles binnen de minuut, voor je het weet is het weer voorbij. De hele wedstrijd gaat al net zo snel als de afzonderlijke aanspanningen. In drie kwartier behoort het event, inclusief prijsuitreiking en ereronde, tot het verleden.

Het is een raadsel waarom Scurry Driving in Nederland niet al lang is aangeslagen. Tijdens ‘Paard en Koets’ afgelopen jaar is er voor het eerst een demonstratie van het Scurry Driving te zien geweest. Door de geringe ruimte die de aanspanningen tot hun beschikking hadden, viel de demonstratie een beetje in het water. De aanspanningen haalden bij lange na niet de topsnelheden van 65 kilometer per uur.

Op de Royal Show daarentegen – de landbouwtentoonstelling werd dit jaar in de eerste week van juli gehouden – hadden de ‘scurry drivers’ een prachtige racebaan tot hun beschikking. De eerste prijs ging naar Sarah Cook met Bow and Arrow