Scurry Driving is al een halve eeuw razend populair in Amerika en Engeland. Op de jaarlijkse Royal Show in het Engelse Warwick zorgen de aanspanningen met de supersnelle pony’s altijd weer voor een enerverend hoogtepunt. Het publiek houdt bij deze spectaculaire tak van paardensport telkens weer de adem in: want hard gaat het met de pony’s die luisteren naar namen als Bow and Arrow, Rhubarb en Custard, Mean en Keen, Zig en Zag.

De regels zijn heel simpel: welke aanspanning legt het snelst een parcours af zonder de ballen van de kegels af te stoten. Dit gebeurt in volle galop en in een verbazingwekkend tempo. Je krijgt de indruk dat de koetsier de supersnelle pony’s niet in de hand heeft, maar het tegendeel is waar. Dat merk je pas goed als de deelnemers halverwege het parcours de snelheid er uit halen om de aanspanning in een kleine ruimte een hele scherpe wending te laten maken. Zodra ze weer de ruimte krijgen gaan ze helemaal los richting finish. Dit alles binnen de minuut, voor je het weet is het weer voorbij. De hele wedstrijd gaat al net zo snel als de afzonderlijke aanspanningen. In drie kwartier behoort het event, inclusief prijsuitreiking en ereronde, tot het verleden.

Het is een raadsel waarom Scurry Driving in Nederland niet al lang is aangeslagen. Tijdens ‘Paard en Koets’ afgelopen jaar is er voor het eerst een demonstratie van het Scurry Driving te zien geweest. Door de geringe ruimte die de aanspanningen tot hun beschikking hadden, viel de demonstratie een beetje in het water. De aanspanningen haalden bij lange na niet de topsnelheden van 65 kilometer per uur.

Op de Royal Show daarentegen – de landbouwtentoonstelling werd dit jaar in de eerste week van juli gehouden – hadden de ‘scurry drivers’ een prachtige racebaan tot hun beschikking. De eerste prijs ging naar Sarah Cook met Bow and Arrow